*αστερόσκονη*

Μες στο σκοτάδι,σαν δυο κόσμοι παντοτινά χωρισμένοι βρέθηκαν μαζί σε
ένα παιχνίδισμα της μοίρας. Τα μάτια αχόρταγα και φιλήδονα
περιμένουν για το σημάδι από τα βάθη της ύπαρξης,
προσπαθώντας να εξηγήσουν το θαύμα σε στιγμή κλεμμένη από το χρόνο.

 Η μουσικότητα των αναπνοών και το μεγαλείο της σιωπής
καθορίζουν τα θροίσματα στα φύλλα της καρδιάς.
όμως η μουσικότητα σπάει από δύο μόνο λέξεις του αθώες και απλές:
" Σε περίμενα."

Εκείνη με ένα ακαθόριστο ύφος μειδιά κοιτώντας τα αστέρια.
"Το ήξερες!." προσθέτει, καθώς εκείνη απαντά,
"Σσσττ... χαλάς την μουσικότητα των υπάρξεών μας
της έλξης που δημιουργείται μεταξύ των σωμάτων μας,
στο παράδοξο σημείο του χρόνου αυτής της βραδιάς..."

"Μα νόμιζα πως με είχες παρατήσει σε μια γωνιά του μυαλού σου,
 φυλακισμένο σε όνειρα ανομολόγητα..."
"Δεν θα μπορούσα ποτέ. Είσαι κομμάτι του κόσμου μου πλέον.
Βρίσκεσαι στον αέρα που αναπνέω, στο χώμα που πατώ ,
στον ανήσυχο ύπνο μου για να ξεκουράσω το ταξιδιάρικο μυαλό.

Είσαι στα πάντα. Είσαι τα πάντα. Τώρα ξέρεις γιατί δεν... " καθώς η φωνή της
έσβηνε, εκείνος τραβώντας την κοντά του, για να βλέπει καλύτερα τα αστέρια της λέει:
"Είμαστε σαν την αστερόσκονη, χορεύουμε ανάμεσα στους κόσμους
στην ανυπαρξία και την ύπαρξη, την πραγματικότητα και το όνειρο
το φως και το σκοτάδι, τη ζωή και το θάνατο... για πάντα καταδικασμένοι
σε μια ζωή μισή..." η φωνή του ραγίζει καθώς τη φιλά απαλά στο μέτωπο.

 Και σε εκείνη την ξεχασμένη στιγμή από το χρόνο, η αλήθεια
με τη μορφή του ήλιου ξεπρόβαλλε πάνω από τα ερείπια των ψυχών που
παγιδευμένες σε σφιχτό αγκάλιασμα αντάμωναν με  δάκρυα,
συναισθήματα που τόσο καιρό είχαν μείνει κρυφά στους ορίζοντες των
 παντοτινά ως τότε χωρισμένων κόσμων τους.

ακόμα σε σκέφτομαι....



.https://www.youtube.com/watch?v=MqoANESQ4cQ