Βράδυ. Ησυχία.
Μόνο τα τριζόνια σπάνε τη σιωπή. Το απαλό αεράκι μετακινεί τις λινές κουρτίνες που με προθυμία αλλάζουν συνεχώς θέση.
Ξαφνικά ακούγεται ο γνώριμος ήχος των σελίδων ενός βιβλίου που γυρίζουν. Ο φακός πέφτει πάνω στις λέξεις. Η ανάσα προκαλεί δυσφορία. Σηκώνεται και κάθεται στο πάτωμα. Δεν αρκεί. Δυστυχώς. Έπειτα ανοίγει αργά τα παντζούρια της μπαλκονόπορτας. Κλαίει. Μα ο ουρανός ξάστερος. Σιγομουρμουρίζει ένα τραγούδι:
" There was a field in my old town,
Where in spring all flowers blossomed wide.
We were chasing butterflies
Hand in hand till close of day.
Τhen I dreamt over and over,
of you holding me tight under the stars
I made a promise to my dear lord
I will love you forever
time has passed,
so much has changed,
but the field remains in my heart
OH, where are you
I need to tell you I still love you
So I reach out for you
you fly around me like a butterfly
Your voice still echoes in my heart"
H φωνή ραγίζει. Κοιτά τον ουρανό , και εκείνη τη στιγμή ένα αστέρι πέφτει. Tα χέρια κρατούν το βιβλίο. Κλείνει τα μάτια σφιχτά. Το ανοίγει σε μια τυχαία σελίδα. Και διαβάζει...
Η ανώτερη τέχνη της σπαθασκίας*
 |
Ο πρώτος σκοπός της είναι να ενώσει τον άνθρωπο με το σπαθί.
Όταν γίνει αυτή η ένωση ακόμη και ένα κοφτερό φύλλο μπορεί να γίνει όπλο.
Ο δεύτερος σκοπός της: το σπαθί υπάρχει στην καρδιά όταν λείπει από το χέρι.
Μπορείς να χτυπήσεις τον εχθρό από μακριά ακόμα και άοπλος.
Ύστατος σκοπός της σπαθασκίας: Απουσία σπαθιού τόσο από το χέρι όσο και από την καρδιά.
Ο σπαθιστής είναι σε ειρήνη με τον κόσμο. Θέλει όχι να σκοτώσει αλλά να φέρει ειρήνη στην ανθρωπότητα.
"....Τώρα καταλαβαίνω...." σκέφτεται, καθώς ένα δάκρυ μουσκεύει το ανοιχτό ακόμα βιβλίο.
όσο σε αναζητώ, το σπαθί θα βρίσκεται στο χέρι μου...
*σπαθασκία : τέχνη του σπαθιού που σχετίζεται άρρηκτα με την καλλιγραφία
