Αντί εγχειριδίου ζωής

Βαρέθηκα να κυνηγώ χίμαιρες

και να περιμένω να βρεθώ.

Να με βρουν.

Να με κάνουν να νιώσω

ποθητή, επιθυμητή και αγαπημένη.

Να παίζω ρόλους, πολλούς από δαύτους,

δίχως σενάριο και σκηνοθέτη, ν' αυτοσχεδιάζω

μόνη μου τη δική μου τραγωδία,

μέσα σε μια τραγικότητα δίχως προηγούμενο. 

Και να γνωρίζω τη δική μου ταυτότητα

- να ξέρω και όμως να στέκομαι εκεί στάσιμη -

στο μέσον της σκηνής της ζωής μου,

περιμένοντας να βρεθώ.

Να με βρει κάποιος, να νοιαστεί.

Και όλα να είναι ψέματα. Να ξέρω επειδή 

κάποιος το σφύριξε στα παρασκήνια 

ότι σωτήρες δεν υπάρχουν.

Να πρέπει να κατέβω από τη σκηνή του μυαλού μου

, να πετάξω τη μάσκα χωρίς να πέσει η αυλαία, καθώς 

οι θεατές θα βλέπουν το είδωλο να αποκαθηλώνεται.

Να τρέχω ανάμεσα στα βαθυκόκκινα καθίσματα,

και κάθε βήμα να είναι ένας πόνος,

ο πόνος της ελευθερίας. 

Μια γέννα για τη δεύτερη γέννησή μου.

Τη συνειδητή.

Και να ανοίξω τις βαριές πόρτες  

και να βγω έξω διεκδικώντας 

μερτικό απ' τη ζωή.

Ξέροντας ότι είμαι ποθητή,

επιθυμητή και αγαπημένη.

Ότι οι τίτλοι δεν μου χαρίστηκαν

Το φως, δεν μου χαρίστηκε.

Πάλεψα γι' αυτό μες το σκοτάδι

Σαν σε όνειρο φάνταζε τότε.

Και εν τέλει να γειτνιάσει 

η πραγματικότητα με τον πόθο 

- σαν να δεις θα φαίνεται - 

Μόνη να ξέρω την αξία 

του έναστρου υλικού που κυλά στις

φλέβες μου.

Το βάθος της κάθε ανάσας μου.

Το ηλεκτρικό φορτίο της κάθε μου σκέψης.

Και η αναγνώριση να κυλά στις φλέβες μου

και ο κάλπικος κόσμος γύρω μου να μαυρίσει, 

σαν ταινία από τα περασμένα.

Love doesn't End

    




 Αγάπη. Άραγε πόσο μακριά της βρισκόμαστε. Mια μια μέρα σε αυτή τη γη,
     τα αισθήματα, - αν και κρυμμένα - να απελευθερωθούν. 
     Το δίκαιο της κοινής γνώμης να μην υπάρχει. Μόνο το δίκαιο της καρδιάς.
     Το δίκαιο αυτό που σε οδηγεί στο να αψηφάς τον ψεύτικο εαυτό σου, εκείνο το κουστούμι 
     που από το δίκαιο της λογικής επιβλήθηκε, και κρατά σφιχτά τον αυθορμητισμό.

    Για μια μέρα ας μην πληγώσουμε το "δεδομένο" καθώς ξεκάθαρα τίποτα δεν παραμένει σταθερό
   μετά από ένα βλεφάρισμα των ματιών και ποτέ δεν γνωρίζεις αν το δεδομένο σου έχει χαθεί για          πάντα. Ας αγαπήσουμε ό,τι γνωρίζουμε και ας αγκαλιάσουμε την άγνοια μας, τα λάθη τις υποθέσεις    τις παραλείψεις την υπερβολική σιγουριά ή τις ανασφάλειες.

   Ας ομορφύνουμε μια κοινωνία που είναι δυστυχισμένη και αρέσκεται στο να ηδονίζεται με                  περιστασιακά ξεφαντώματα και εφήμερα (συν)αισθήματα.
   
   Ας μορφωθούμε κοινωνικά, ανθρωπιστικά, ουμανιστικά προσπαθώντας να εντάξουμε την                    ειλικρίνεια στη ζωή μας, στην συνάφειά μας με τους ανθρώπους.

  Η αγάπη μόνο πεδίο μάχης δεν είναι. Είναι το επίπεδο που ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει την χωριστή του ύπαρξη και επιλέγει να αγαπά και να υπομένει, γιατί η αγάπη και η υπομονή βαδίζουν χέρι χέρι στο μονοπάτι της ζωής. Η αγάπη δεν γνωρίζει όρια και μας οδηγεί στο να αντιληφθούμε το μεγαλείο της ψυχής που κουβαλάμε μέσα μας.

Η αγάπη άπαξ και εκφραστεί , είναι κάτι που δεν επιστρέφεται. Πάντα ένα κομμάτι της συνοδεύει το αγαπημένο πρόσωπο. 

Και όταν η ζωή χωρίζει και απομακρύνει η αγάπη πάλι υπομένει, βλασταίνει, αναπτύσσει μεγαλύτερες ρίζες αν είναι αληθινή γιατί δεν εξαρτάται από την παρουσία. Για να μην ξεριζωθεί από τους ανέμους που λυμαίνονται στο νου του καθενός μπορεί να μην βγάλει πια φύλλα και τα κλαριά της να είναι κοντά και καχεκτικά, αλλά θα μεγεθύνεται σε βάθος και ένταση, για να ισορροπήσει υπομένοντας.

Και θα  βλαστίσει αν οι συνθήκες ξαναγίνουν ευνοϊκές.  
Και μας υποδεικνύει πως να πορευόμαστε.

Είναι μια θερμή παράκληση. Στην πραγματικότητα είναι δύσκολη η εφαρμογή γιατί οι συνθήκες και ο χρόνος πιέζουν ,φοβίζουν, αποξενώνουν. Είναι η αγάπη, ο μοναδικός τρόπος για να σταματήσει ο εσωτερικός και ο εξωτερικός σπαραγμός.

Πάντα υπήρξε η ανάγκη για αληθινή αγάπη, η οποία δεν τελειώνει και συμπορεύεται με την αυτογνωσία. 

Αγάπη που δεν εντυπωσιάζεται από ένα όμορφο περιτύλιγμα αλλά από μια ήρεμη ψυχή που παραδίνεται χωρίς φόβο.

Αγάπη που σε οδηγεί στην καλύτερη δυνατή εκδοχή της πραγματικότητας. Αγάπη, που να μην εκφράζεται με λέξεις αλλά με βιώματα.







                    a lover asked his beloved, "do you love yourself more than you love me?"
                                  the lover replied: " I have died to myself and I live for you. 
                     I have dissappeared from myself and my attributes and I'm here only for you, 
                     I have given upall my learning, but from knowing you I have become a scholar, 
                                I have lost my strength but through your power I am able.
                                    I love myself. I love you, I love you I love myself."

                                                                          Rumi