*Ατέρμονες Σκέψεις*

Οι σκέψεις μας βαραίνουν,
σαν θηλιές τυλίγονται γύρω απ' την ψυχή μας
οδηγώντας είτε στη θάλασσα των απέραντων τύψεων,
ή στην πτώση στους βράχους της αυτολύπησης.

Οι σκέψεις, μας πληγώνουν
κόβουν τα φτερά μας, - ανελέητα καραδοκούν
σαν τα άγρια όρνια
και χτυπούν τα απομεινάρια της ασφάλειας, της υπερηφάνειας
και της υποκριτικής ακεραιότητάς μας.

Το παρελθόν επιστρατεύουν σύμμαχο στην ανάγκη
και τότε λυγίζουμε, σαν καλαμιά μονάχη
που έχει αντέξει την απέραντη καταιγίδα των αναμνήσεων
και τα χτυπήματα του καιρού.

Οι σκέψεις...

μαυρίζουν τις μέρες μας... 

Πού πήγε το φως που στα μάτια μου κρυβόταν ;