Silence

Well, you name it...

there is a point in Life when words, run dry, when the sounds of a language no longer embrace what is true. What there is. 

Who knows? 

We repeat the same things over and over again like an old woman that whispers a prayer.

If we remain true to ourselves, if we love, if we serve...

What more there is to say? What can our souls express? 

~~

Maybe language... was invented!

 At some point far in our Prehistory, 

when History and meaning where of no importance, 

the Consciousness that made us,  gave us the choice to speak with the heart or speak with the mind. 

What if Speaking with the heart was a way to communicate without words... What if we could read each others' souls. 

Look at someone's eyes! - You can see their soul. 

What are they looking for ? 

What do they hope for? 

Do they feel hurt? 

Are they seeing the Light? 

Are they drowned in the darkness?

What if we could see the burden that people around us carry? 

The part where they hurt, where they suffer, where they need the Light to shine through... 

What would be there to separate us then? 

What if you can love, where you hurt, with no expectations

If you see with the eyes of the heart, 

with the understanding of love, 

what is there to explain?

~~ there is no need to explain.

The truth they carry, reaches to your core. It really does. 

There is no judgement. 

There would be a Revelation. 

Nothing to hide, 

nothing to separate, 

nothing to earn.

Freedom and Truth...

~~~

What is there to wait?

 Silence the Magnificent, the matrix of all possibility.  

What is the Sound of silence? 

The call of the Divine. 

So when Silence come greet her and keep your heart open.

it always whispers the same words:

"There is no END."

Ε.Ν.Α (η συνάντηση)

Σαν οι ψυχές μας ανταμώθηκαν σε ένα ξέφωτο 

όπου όλα ήταν καθορισμένα από της ώρας το χτύπο

κανένας δεν αναρωτήθηκε μήπως 

-αυτή η συνάντηση σφυραλατημένη από τα χρόνια-

μας περίμενε πριν εμείς οι ίδιοι καταλάβουμε ότι ήταν εκεί.

Κάπου στη σφαίρα της πιθανότητας 

μας κοιτούσε και γελούσε

με το μίτο της ζωής μας να ξετυλίγεται προς εκείνη.

Κάπου εκεί σε έχει πλάσει και η ψυχή μου με το πρωτόπλαστο εκείνο φως 

της Αλήθειας, της Ωραιότητας και της Ομορφιάς.

Kάπου εκεί σε βρήκε να αγναντεύεις του κόσμου το παράφορο, 

με το φως σου να μην σκιάζεται στον κίνδυνο και να φεγγοβολά

Και εκεί σε αναγνώρισε, στων ωρών τη συνάντηση
στης καρδιάς την κοινωνία,
στης παρηγοριάς το δάκρυ.

Εκεί σε κράτησε πρώτη φορά κοντά της
με την φεγγερή σου ουσία να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια.

"Μάτια μου, ουσία μου, καρδιά της καρδιάς μου. ¨Ολα σε εσένα γυρίζουν... Με καλείς από το βάθος των αιώνων να συναπαντηθούμε σαν

Ε.Ν.Α.


"Ενέργεια"
"Νους"
"Αιωνιότητα"

"Σ'αγαπώ για πάντα
Για πάντα, σ'αγαπώ"

Ωραιότητα και (Α)σχήμια

Στην αλληγορία του σπηλαίου,
ο Πλάτων εναποθέτει την ευθύνη στον άνθρωπο φιλόσοφο που θεάται το Αγαθόν
να τη μεταλαμπαδεύσει στους ανθρώπους δέσμιους στις σκιές του σπηλαίου και των φαινομένων.

Βασικό μοτίβο στην ανθρώπινη ζωή είναι η κυκλικότητα.
Στον διττό κόσμο της ένσαρκης υπόστασης
τα μαθήματα που δύναται ο άνθρωπος να πάρει για να αφομοιωθεί από το Αγαθόν*
εμφανίζονται κυκλικά και αυξανόμενα σε ένταση και πρόκληση.

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι σε αυτή την φαινομενικότητα της ύπαρξής μας
βασίστηκαν οι Ινδουιστές όταν διατύπωσαν το νόμο της Κάρμα.
Έδωσαν δηλαδή υπόσταση σε αυτό τον ελκτικό νόμο του Σύμπαντος ονοματοδοτώντας τον.

Εις τους αιώνας των αιώνων εμφανίζονται Άνθρωποι και Δάσκαλοι οι οποίοι
καλούνται εσωτερικά να γίνουν η λαμπάδα και ο φανός
που θα επιστρέψει στο σπήλαιο για τη μοιρασιά του Φωτός.

Εκείνη τη στιγμή τους περιμένει ο Σταυρός τους, Η Ειδωλοποίησή τους από τους ανθρώπους που τους απανθρωποιούν γιατί ο Θεαθείς το φως χάνει το ζωώδες της σάρκινης ύπαρξής του, καθώς τα κύτταρά του γίνονται λεπτοφυή και φωτεινά.

Καθώς η φωτεινή ουσία που παλεύει να βγει από του βούρκο του σκοτεινού σπηλαίου και αναγνωρίζει την ανάγκη και τον αρχέγονο προορισμό της Φύσης και Ουσίας, πρέπει να θυσιάσει και να δεσμεύσει όλο το φως που μπορεί να βρει κοντά της.

Επειδή η δυσκολία του τυφλού είναι να θεαθεί το φως πρώτη φορά και τα μάτια δεν αντέχουν τη λάμψη αυτή, είναι ευκολότερο να κατασπαράξει τις σάρκες του ειδώλου - φιλοσόφου.

Για όλες τις Ψυχές , υπάρχει η στιγμή της Ωραιότητάς τους, όταν το κάλεσμα του Αγαθού - Θείου - Ενέργειας  γίνεται τόσο ακαταμάχητο που ξέχωρα από το σώμα η Ψυχή θέλει να ανταμώσει το Όλο της.

Και η Ωραιότητα ετυμολογείται και αιτιολογείται από τη λέξη ώρα. Και Ωραίος είναι αυτός που συμβαίνει στην ώρα του. Γραμμικότητα στην Ώρα δεν υπάρχει, καθώς όλα στο σύμπαν γίνονται ταυτόχρονα. Άρα η Ψυχή είναι ωραία πάντα, απλά πρέπει μόνο να το θυμηθεί.

Και όπως είπε και ο Πλάτων η Ψυχή γνωρίζει το Αγαθόν. Όλα βρίσκονται και πάλλονται προς ένα τέλος.

Εντελέχεια και Ωραιότητα. Σύμπαν και 60 δισεκαττομύρια ψυχές.

Origin

the true and sincere yearnings of the heart
are always led by a superior light.
if you follow it,

it will lead you straight to the heart of the platonic Idea
the place where every beauty, every goodness and calmness resides.

~~

divinity is not an estranged power that sits still in a faraway place untouched
by our actions.

the part of us that belongs to divinity molds reality, reshapes the world and
embraces everything.

we are a way of the multiuniverse to reveal itself in its eyes.
masters that have forgotten
and students that are gradually learning their lessons
again and again.

self- awareness is the ultimate religion.

self awareness is the last step towards 

greatness that each of us hides deep and up in its higher self.

~~

we come from a faraway place,

and we always return to our macarus islands,

deep in the heart of Creation.

our time on the earth is a trial period,

and Earth- mother and medium station of evolution

hostess of greatness and sin,

beauty and terror equally,

dies, slowly owing to 

greed, war and delusion.

~~

our souls , all part of the great Soul come from the same place.

let's join our heart in deeds of love and understanding.

let's admire and serve the planet 

as our true nature commands and pleads.

the yearnings of the heart, 

guided and guarded by the superior Light

tread the path of Virtue anh Higher Knowledge.

~~~

(picture via Wild Woman Sisterhood https://www.facebook.com/WildWomanSisterhood/)

Αντί εγχειριδίου ζωής

Βαρέθηκα να κυνηγώ χίμαιρες

και να περιμένω να βρεθώ.

Να με βρουν.

Να με κάνουν να νιώσω

ποθητή, επιθυμητή και αγαπημένη.

Να παίζω ρόλους, πολλούς από δαύτους,

δίχως σενάριο και σκηνοθέτη, ν' αυτοσχεδιάζω

μόνη μου τη δική μου τραγωδία,

μέσα σε μια τραγικότητα δίχως προηγούμενο. 

Και να γνωρίζω τη δική μου ταυτότητα

- να ξέρω και όμως να στέκομαι εκεί στάσιμη -

στο μέσον της σκηνής της ζωής μου,

περιμένοντας να βρεθώ.

Να με βρει κάποιος, να νοιαστεί.

Και όλα να είναι ψέματα. Να ξέρω επειδή 

κάποιος το σφύριξε στα παρασκήνια 

ότι σωτήρες δεν υπάρχουν.

Να πρέπει να κατέβω από τη σκηνή του μυαλού μου

, να πετάξω τη μάσκα χωρίς να πέσει η αυλαία, καθώς 

οι θεατές θα βλέπουν το είδωλο να αποκαθηλώνεται.

Να τρέχω ανάμεσα στα βαθυκόκκινα καθίσματα,

και κάθε βήμα να είναι ένας πόνος,

ο πόνος της ελευθερίας. 

Μια γέννα για τη δεύτερη γέννησή μου.

Τη συνειδητή.

Και να ανοίξω τις βαριές πόρτες  

και να βγω έξω διεκδικώντας 

μερτικό απ' τη ζωή.

Ξέροντας ότι είμαι ποθητή,

επιθυμητή και αγαπημένη.

Ότι οι τίτλοι δεν μου χαρίστηκαν

Το φως, δεν μου χαρίστηκε.

Πάλεψα γι' αυτό μες το σκοτάδι

Σαν σε όνειρο φάνταζε τότε.

Και εν τέλει να γειτνιάσει 

η πραγματικότητα με τον πόθο 

- σαν να δεις θα φαίνεται - 

Μόνη να ξέρω την αξία 

του έναστρου υλικού που κυλά στις

φλέβες μου.

Το βάθος της κάθε ανάσας μου.

Το ηλεκτρικό φορτίο της κάθε μου σκέψης.

Και η αναγνώριση να κυλά στις φλέβες μου

και ο κάλπικος κόσμος γύρω μου να μαυρίσει, 

σαν ταινία από τα περασμένα.

Love doesn't End

    




 Αγάπη. Άραγε πόσο μακριά της βρισκόμαστε. Mια μια μέρα σε αυτή τη γη,
     τα αισθήματα, - αν και κρυμμένα - να απελευθερωθούν. 
     Το δίκαιο της κοινής γνώμης να μην υπάρχει. Μόνο το δίκαιο της καρδιάς.
     Το δίκαιο αυτό που σε οδηγεί στο να αψηφάς τον ψεύτικο εαυτό σου, εκείνο το κουστούμι 
     που από το δίκαιο της λογικής επιβλήθηκε, και κρατά σφιχτά τον αυθορμητισμό.

    Για μια μέρα ας μην πληγώσουμε το "δεδομένο" καθώς ξεκάθαρα τίποτα δεν παραμένει σταθερό
   μετά από ένα βλεφάρισμα των ματιών και ποτέ δεν γνωρίζεις αν το δεδομένο σου έχει χαθεί για          πάντα. Ας αγαπήσουμε ό,τι γνωρίζουμε και ας αγκαλιάσουμε την άγνοια μας, τα λάθη τις υποθέσεις    τις παραλείψεις την υπερβολική σιγουριά ή τις ανασφάλειες.

   Ας ομορφύνουμε μια κοινωνία που είναι δυστυχισμένη και αρέσκεται στο να ηδονίζεται με                  περιστασιακά ξεφαντώματα και εφήμερα (συν)αισθήματα.
   
   Ας μορφωθούμε κοινωνικά, ανθρωπιστικά, ουμανιστικά προσπαθώντας να εντάξουμε την                    ειλικρίνεια στη ζωή μας, στην συνάφειά μας με τους ανθρώπους.

  Η αγάπη μόνο πεδίο μάχης δεν είναι. Είναι το επίπεδο που ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει την χωριστή του ύπαρξη και επιλέγει να αγαπά και να υπομένει, γιατί η αγάπη και η υπομονή βαδίζουν χέρι χέρι στο μονοπάτι της ζωής. Η αγάπη δεν γνωρίζει όρια και μας οδηγεί στο να αντιληφθούμε το μεγαλείο της ψυχής που κουβαλάμε μέσα μας.

Η αγάπη άπαξ και εκφραστεί , είναι κάτι που δεν επιστρέφεται. Πάντα ένα κομμάτι της συνοδεύει το αγαπημένο πρόσωπο. 

Και όταν η ζωή χωρίζει και απομακρύνει η αγάπη πάλι υπομένει, βλασταίνει, αναπτύσσει μεγαλύτερες ρίζες αν είναι αληθινή γιατί δεν εξαρτάται από την παρουσία. Για να μην ξεριζωθεί από τους ανέμους που λυμαίνονται στο νου του καθενός μπορεί να μην βγάλει πια φύλλα και τα κλαριά της να είναι κοντά και καχεκτικά, αλλά θα μεγεθύνεται σε βάθος και ένταση, για να ισορροπήσει υπομένοντας.

Και θα  βλαστίσει αν οι συνθήκες ξαναγίνουν ευνοϊκές.  
Και μας υποδεικνύει πως να πορευόμαστε.

Είναι μια θερμή παράκληση. Στην πραγματικότητα είναι δύσκολη η εφαρμογή γιατί οι συνθήκες και ο χρόνος πιέζουν ,φοβίζουν, αποξενώνουν. Είναι η αγάπη, ο μοναδικός τρόπος για να σταματήσει ο εσωτερικός και ο εξωτερικός σπαραγμός.

Πάντα υπήρξε η ανάγκη για αληθινή αγάπη, η οποία δεν τελειώνει και συμπορεύεται με την αυτογνωσία. 

Αγάπη που δεν εντυπωσιάζεται από ένα όμορφο περιτύλιγμα αλλά από μια ήρεμη ψυχή που παραδίνεται χωρίς φόβο.

Αγάπη που σε οδηγεί στην καλύτερη δυνατή εκδοχή της πραγματικότητας. Αγάπη, που να μην εκφράζεται με λέξεις αλλά με βιώματα.







                    a lover asked his beloved, "do you love yourself more than you love me?"
                                  the lover replied: " I have died to myself and I live for you. 
                     I have dissappeared from myself and my attributes and I'm here only for you, 
                     I have given upall my learning, but from knowing you I have become a scholar, 
                                I have lost my strength but through your power I am able.
                                    I love myself. I love you, I love you I love myself."

                                                                          Rumi 

~ Στοιχεία Αρμονίας της Φύσεως ~

Θάλασσα και γη .
Αέρας και φωτιά.
Τόσο διαφορετικά.
Τόσο αλληλένδετα.
Τόσο ξεχωριστά.

Η αρμονία.
Υπάρχει στα πάντα.
Ιδιαίτερα ανάμεσά τους.
Μιμήσου τα.

Κίνηση σαν αυτή της θάλασσας.
Άμεση, αποφασιστική
καίρια, και υπομονετική.
Να διαβρώνει τα βράχια στα δύσκολα πάντα.

Σταθερότητα σαν αυτή της γης.
Ασφάλεια μέσω της αποκρυστάλλωσης των ιδανικών.
Γερά θεμέλια. Για να βγάλεις φτερά πρέπει να ριζώσεις.
Τόσο που να θες να πετάξεις για ν' απαλλαγείς 
από τα δεσμά της γενετήσιας φύσης σου. 

Aέρας, με σκέψεις ατέρμονες που τροφοδοτούν, 
με ιδέες τους ανθρώπους και τη ζωή.
Με προτάσεις νέες.
Με νέο άρωμα για τα όνειρα.
Άλλη πνοή.
Κίνηση και επαγρύπνηση.
Λύγιζε σαν το μπαμπού. 
Προσαρμόσου στο ιερό παράδειγμά του. 

Το νερό το αιώνια ζωογόνο μέσα στη ζωή. 

Τόσο σημαντικό που δεν μπορείς να υπάρξεις χωρίς αυτό.

Δεν μπορείς να σκεφτείς καν τη ζωή σου.

Ταυτίζεται με τα συναισθήματα, και το πως αλλάζουν

μορφές. 
Ακολούθα το ποτάμι, μην αντιστέκεσαι στη ζωή. 
Ο δρόμος θα βρεθεί στο δρόμο. 
Θα μάθεις τη θέση σου με τον καιρό.

Υπολόγισε πόσο χρόνο ξοδεύεις στην αντίσταση.
Χρόνο που δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ποτέ
Αφέσου με σύνεση και επαγρύπνηση ,
Αφέσου ...