Δυο πουλιά παγιδευμένα,
στα ερείπια ενός σπιτιού του παρελθόντος.
Φίλοι , πάλι φίλοι θα είμαστε
ακόμα και όταν ο έφηβος και η νεανίδα
γίνουν φλόγες , πεντάμορφη και τέρας.
Η σιωπή θα έχει μόνο απομείνει,
και ο άνδρας θα περιμένει σαν παιδί την αυγή του ήλιου.
Χιόνια... παντού χιόνια... γεμάτα με γραμμές από δέντρα
που περιμένουν ψιθυρίζοντας...
την μουσική να αρχίσει, σαν μυστική ευλογία
μέσα στην καταιγίδα, σαν πέταγμα αετού
και να φωτίσει τα σημάδια της αναγεννημένης του ύπαρξης.
Εκείνη θα στέκει εκεί ανακαλύπτοντας τη φύση της,
την πηγή της χαράς της, την ατελείωτη δύναμή της.
Θα ενωθεί μαζί του όταν και οι δυο αντιληφθούν ότι η ένωση είναι η αιτία και ο σκοπός.
