Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που νιώθουμε ότι όλα είναι μάταια. Είναι οι στιγμές που το τσόφλι του ονείρου σπάει και εμείς μένουμε να κοιτάμε την αφιλόξενη,νέα μας πραγματικότητα. Ένα κόσμο που ελάχιστα γνωρίζουμε. Τότε έρχεται η στιγμή που αυτοκατηγορούμαστε για την ακαμψία μας, τη δυσκολία μας να προσαρμοστούμε στις συνθήκες και το γεγονός ότι είμαστε τόσο ατελείς. Ακατέργαστοι σαν τα διαμάντια,απαίδευτοι σαν ένα νέο
άνθρωπο που δεν γνώρισε τις δυσκολίες της ζωής και ανώριμοι σαν ένα ηλικιωμένο που
ποτέ δεν μόχθησε για εμπειρίες.
Και όμως βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι είμαστε οι μόνοι ένοχοι για το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε .Το κενό μέσα μας είναι η δίνη που αφαιρεί κάθε όμορφο συναίσθημα από τη ζωή μας.Φοβόμαστε μην αποκαλυφθεί ο πραγματικός μας εαυτός...
Κρατάμε ως σημαία μας τον εγωισμό μας, τοποθετημένο στον υψηλότερο πύργο του κάστρου της ύπαρξης μας. Φοβόμαστε να μην αναλωθούμε από τις σχέσεις μας και χάσουμε την πολύτιμη ατομικότητά μας. Αυτή που θεωρούμε ότι μας κάνει ξεχωριστούς, αλλά ταυτόχρονα μας κρατάει μακριά από όλα τα πράγματα και τους ανθρώπους που έχουμε ανάγκη.Υψώνουμε ψηλά τείχη ελπίζοντας ότι κάποιος θα δει το κενό που επικρατεί στη ψυχή μας και θα μας λυτρώσει, γκρεμίζοντάς τα.
Θα καταφέρει ίσως να μας αποδείξει και να υπερασπιστεί με μένος το γεγονός ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας. Θα μας πείσει ότι το να χτίζεις γέφυρες, να γκρεμίζεις τείχη και φράγματα είναι καλύτερο,όχι μόνο για τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτά αλλά για σένα. Γιατί καταργώντας τους δικούς τους φόβους κατευνάζεις και το θηρίο που βρίσκεται μέσα σου.
"Μέσα μας καθημερινά παλεύουν δυο λύκοι,
το καλό και το κακό...
Εκείνος που θα νικήσει είναι εκείνος
που ταΐζεις περισσότερο.. "
Ινδιάνικη παροιμία
σαν όνειρο φαίνεται ο κόσμος μέσα από τα γυαλιά της αγάπης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου